Ryszard Paradowski
Rzeźbiarz i poeta. Absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Karola Badyny. Mieszka i pracuje w Krakowie.
Łączy praktykę artystyczną z poezją – traktowaną nie tylko jako sztuka słowa, lecz przede wszystkim jako narzędzie poznania.
Centralnym motywem jego twórczości jest ciało – poddane deformacji, dekonstrukcji i defragmentacji. Postrzega je jako szczególne pole znaczeń – byt dynamiczny i intencjonalny, „tworzący świat i przezeń tworzony” (J.-F. Lyotard), a zarazem „żyjące tworzywo cielesne” (M. Merleau-Ponty).
Traktuje ciało jako przestrzeń gromadzenia i testowania potencjalnych form biologicznej i kulturowej egzystencji, podważając ich stabilne granice.
Pracuje w różnych materiałach, szczególnie w wosku, wykorzystując elementy organiczne.
Tworzy rzeźby, obiekty i grafiki somatycze.
Najważniejszym bodźcem i polem działania dla Paradowskiego jest ciało. Od początku jest ono jednak ponowoczesnym „ciałem w kawałkach”. [...] Artysta lubuje się w kształtach biomorficznych i sięga do własnych “bebechów”. [...] Paradowski mówi o sobie i poprzez siebie. Uderza mnie ten skrajnie osobisty ton, będący rzadkością u mężczyzn zajmujących się rzeźbą.
[@rysiek_paradowski]
Rzeźbiarz i poeta. Absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Karola Badyny. Mieszka i pracuje w Krakowie.
Łączy praktykę artystyczną z poezją – traktowaną nie tylko jako sztuka słowa, lecz przede wszystkim jako narzędzie poznania.
Centralnym motywem jego twórczości jest ciało – poddane deformacji, dekonstrukcji i defragmentacji. Postrzega je jako szczególne pole znaczeń – byt dynamiczny i intencjonalny, „tworzący świat i przezeń tworzony” (J.-F. Lyotard), a zarazem „żyjące tworzywo cielesne” (M. Merleau-Ponty).
Traktuje ciało jako przestrzeń gromadzenia i testowania potencjalnych form biologicznej i kulturowej egzystencji, podważając ich stabilne granice.
Pracuje w różnych materiałach, szczególnie w wosku, wykorzystując elementy organiczne.
Tworzy rzeźby, obiekty i grafiki somatycze.
Najważniejszym bodźcem i polem działania dla Paradowskiego jest ciało. Od początku jest ono jednak ponowoczesnym „ciałem w kawałkach”. [...] Artysta lubuje się w kształtach biomorficznych i sięga do własnych “bebechów”. [...] Paradowski mówi o sobie i poprzez siebie. Uderza mnie ten skrajnie osobisty ton, będący rzadkością u mężczyzn zajmujących się rzeźbą.
Anna Baranowa
[@rysiek_paradowski]