“UKŁADY I ZABURZENIA”

Dawid Królicki

Dawid Królicki (ur. 1994 w Krośnie) - rzeźbiarz i rysownik. Absolwent Liceum Plastycznego w Krośnie oraz Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (2019). Za wyróżniającą się pracę dyplomową otrzymał Medal im. Jerzego Bańdury. Od 2019 r. pracuje jako asystent w 2. Pracowni Rzeźby na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie, gdzie do 2025 roku prowadził również zajęcia dla studentów niestacjonarnych. W swojej praktyce bada linię jako element konstrukcyjny organizujący przestrzeń oraz relacje między ruchem, światłem i percepcją. Tworzy rzeźby i instalacje oparte na strukturach linearnych, łącząc tradycyjne materiały z rozwiązaniami mechanicznymi i algorytmicznymi.

Autor wystaw indywidualnych, m.in. „Konstrukty przestrzeni” (BWA w Krośnie, 2023) oraz „Po linii do celu” (Galeria w Przyziemiu, Kraków, 2024). Regularny uczestnik Krakowskich Spotkań Artystycznych, Open City Festival oraz ogólnopolskich biennale. Laureat nagrody w konkursie „Kosmos - LEM” (2021) za pracę „Platformas of Galaxy 3” oraz wyróżnienie w Jesiennym Międzynarodowym Salonie Sztuki w Ostrowcu Świętokrzyskim. Kwalifikowany do II etapu STRABAG Art Award International (2022).

https://www.instagram.com/drudyyd/


Wystawa „Układy i zaburzenia” koncentruje się na relacji między konstrukcją a jej destabilizacją w obrębie struktur linearnych. Linia funkcjonuje tu nie jako motyw formalny, lecz jako operacyjny element organizujący przestrzeń oraz relacje czasowe w rzeźbie. Centralnym punktem ekspozycji jest instalacja kinetyczna „Aberracje powiązań przestrzeni”. Obiekt składa się z trzech obręczowych struktur, których ruch generowany jest przez algorytmicznie sterowany system mechaniczny. Program nie dąży do stabilnej synchronizacji, lecz wprowadza zmienność parametrów, powodując brak powtarzalnego rytmu. Powstaje układ dynamiczny, w którym równowaga ma charakter chwilowy, a każda konfiguracja pozostaje przejściowa. Istotnym wymiarem pracy jest warstwa optyczna. Zastosowane soczewki deformują i multiplikują obraz, wprowadzając dodatkowy poziom zaburzenia percepcyjnego. Forma nie istnieje jako zamknięta kompozycja, lecz jako sytuacja zależna od ruchu, światła i pozycji odbiorcy. Prace prezentowane w przedsionku galerii stanowią wcześniejsze etapy badań nad napięciem w konstrukcjach linearnych. Stopniowe wprowadzanie czynników destabilizujących doprowadziło do realizacji, w której porządek i zakłócenie funkcjonują równolegle. W tym ujęciu rzeźba staje się strukturą procesualną, a jej tożsamość konstytuuje się w czasie.